Ekspresjonizm
Jest to charakterystyczny styl, który nawiązuje do późnego romantyzmu. Głównym założeniem wśród przedstawicieli jest oddanie swoistego wnętrza człowieka, zbuntowanego przede wszystkim, nieszczęśliwego, a także emocji wprost chorobliwych i skrajnych. Wielokrotnie znaleźć można w tego typu utworach dysonanse, gryzące się ze sobą harmonie, melodie z dużymi skokami interwałowymi, niesymetryczny rytm, zmienną dynamikę, ciągle zmieniające się nastroje i wiele innych tego typu. Przede wszystkim kierunek ten rozwijał się w muzyce w ciągu pierwszych dwóch dekad dwudziestego wieku. Jednakże wpływy ekspresjonizmu znaleźć można nawet współcześnie, na przykład w utworach Pendereckiego. Głównymi przedstawicielami byli: Skriabin, Webern, Bela Bartok, a w Polsce – Mieczysław Karłowicz.